Opis
Loreta to barokowy kompleks pielgrzymkowy na placu Loretańskim na Hradczanach, kilka minut spacerem od Zamku Praskiego. Za długą białą fasadą z dzwonnicą kryją się krużganki, kościół i pośrodku kopia domu, w którym według przekazu mieszkała Maryja.
Wszystko zaczęło się od legendy: aniołowie mieli przenieść dom Marii z Nazaretu przez morze do Loreto we Włoszech. Kopie tego Świętego Domu powstawały w całej katolickiej Europie, a w 1626 roku szlachcianka z rodu Lobkowiczów, Benigna Kateřina, ufundowała taką kopię w Pradze.
Zaprojektowana przez Włocha Giovanniego Orsiego i poświęcona w 1631 roku niewielka Santa Casa ma ściany zewnętrzne pełne proroków i scen cudownej podróży domu. W środku na ołtarzu stoi czarna Madonna, a ściany zachowują fragmenty malowideł, tak jak we włoskim oryginale.
Wokół niej na początku XVIII wieku wyrosły czworokątne krużganki, ozdobione obrazami świętych przywoływanych w chorobie i cierpieniu, oraz okazała barokowa fasada autorstwa Christopha i Kiliana Ignaza Dientzenhoferów. Dientzenhoferowie dali kompleksowi także kościół Narodzenia Pańskiego z freskami Václava Vavřince Reinera.
Na pierwszym piętrze krużganka mieści się skarbiec, po skarbcu katedry św. Wita najcenniejszy skarbiec kościelny w Czechach: relikwiarze, kielichy i monstrancje, a przede wszystkim złota monstrancja zwana Praskim Słońcem, zaprojektowana przez Johanna Bernharda Fischera von Erlacha.
W narożnej kaplicy stoi św. Wilgefortis, ukrzyżowana święta, która według opowieści zapuściła brodę, by uniknąć małżeństwa z pogańskim królem.
Wieża kryje inny cud Loretu: carillon z trzydziestu dzwonów odlanych w Amsterdamie, zbudowany przez zegarmistrza Petera Neumanna i po raz pierwszy zabrzmiał 15 sierpnia 1695 roku. W ciągu dnia co godzinę gra pieśń maryjną. Legenda mówi, że zapłacił za niego tkacz lnu po tym, jak jego córka przeżyła zarazę.
Wszystko zaczęło się od legendy: aniołowie mieli przenieść dom Marii z Nazaretu przez morze do Loreto we Włoszech. Kopie tego Świętego Domu powstawały w całej katolickiej Europie, a w 1626 roku szlachcianka z rodu Lobkowiczów, Benigna Kateřina, ufundowała taką kopię w Pradze.
Zaprojektowana przez Włocha Giovanniego Orsiego i poświęcona w 1631 roku niewielka Santa Casa ma ściany zewnętrzne pełne proroków i scen cudownej podróży domu. W środku na ołtarzu stoi czarna Madonna, a ściany zachowują fragmenty malowideł, tak jak we włoskim oryginale.
Wokół niej na początku XVIII wieku wyrosły czworokątne krużganki, ozdobione obrazami świętych przywoływanych w chorobie i cierpieniu, oraz okazała barokowa fasada autorstwa Christopha i Kiliana Ignaza Dientzenhoferów. Dientzenhoferowie dali kompleksowi także kościół Narodzenia Pańskiego z freskami Václava Vavřince Reinera.
Na pierwszym piętrze krużganka mieści się skarbiec, po skarbcu katedry św. Wita najcenniejszy skarbiec kościelny w Czechach: relikwiarze, kielichy i monstrancje, a przede wszystkim złota monstrancja zwana Praskim Słońcem, zaprojektowana przez Johanna Bernharda Fischera von Erlacha.
W narożnej kaplicy stoi św. Wilgefortis, ukrzyżowana święta, która według opowieści zapuściła brodę, by uniknąć małżeństwa z pogańskim królem.
Wieża kryje inny cud Loretu: carillon z trzydziestu dzwonów odlanych w Amsterdamie, zbudowany przez zegarmistrza Petera Neumanna i po raz pierwszy zabrzmiał 15 sierpnia 1695 roku. W ciągu dnia co godzinę gra pieśń maryjną. Legenda mówi, że zapłacił za niego tkacz lnu po tym, jak jego córka przeżyła zarazę.