Opis
Dom Municypalny (Obecní dům) to wielki secesyjny pałac miejski w Pradze, obok Wieży Prochowej na placu Republiki: sala koncertowa, kawiarnia, restauracje i sale balowe pod jednym bogato zdobionym dachem. Otwarty w 1912 roku, należy do najbardziej lubianych budynków miasta.
Na zewnątrz zwróć uwagę na wejście: nad nim widnieje półkolista mozaika Hołd dla Pragi według projektu Karela Špillara, a po obu stronach alegoryczne grupy rzeźb Ladislava Šalouna. W środku niemal każde pomieszczenie powierzono innemu czołowemu czeskiemu artyście tamtych czasów.
Sercem budynku jest Sala Smetany, największa sala, mieszcząca około 1200 słuchaczy pod szklaną kopułą. Jest siedzibą Praskiej Orkiestry Symfonicznej FOK i jedną ze scen festiwalu Praska Wiosna.
Na pierwszym piętrze Sala Burmistrza została pomalowana przez Alfonsa Muchę, a w pozostałych salach balowych i salonach znajdziesz prace Maksa Švabinskiego, Jana Preislera i Františka Ženíška.
Na parterze mieści się secesyjna kawiarnia, a po drugiej stronie holu francuska restauracja, niżej zaś winiarnia i amerykański bar z obrazami Mikoláša Aleša.
Wiele pomieszczeń można zobaczyć tylko w ramach wycieczek z przewodnikiem, i właśnie tak trafisz do sali Muchy.
Przez sto lat w tym miejscu mieszkali królowie czescy. Wacław IV zbudował tu około 1380 roku Dwór Królewski, a stąd wyruszały koronacyjne procesje w stronę zamku. Na początku XX wieku miasto rozebrało to, co z niego zostało, i wzniosło pałac dla swoich mieszkańców.
Od początku był to projekt polityczny. Prascy Niemcy planowali własny klub, a Czesi odpowiedzieli domem przy ulicy Na Příkopě, od dawna zdominowanej przez niemieckie firmy. Budżet po drodze się podwoił, a młodzi architekci uznali styl za przestarzały.
Historia wciąż tu wracała. 28 października 1918 roku ogłoszono tu niepodległość Czechosłowacji, a w listopadzie 1989 roku komunistyczny rząd po raz pierwszy zasiadł w jego salach do rozmów z Forum Obywatelskim Václava Havla.
Na zewnątrz zwróć uwagę na wejście: nad nim widnieje półkolista mozaika Hołd dla Pragi według projektu Karela Špillara, a po obu stronach alegoryczne grupy rzeźb Ladislava Šalouna. W środku niemal każde pomieszczenie powierzono innemu czołowemu czeskiemu artyście tamtych czasów.
Sercem budynku jest Sala Smetany, największa sala, mieszcząca około 1200 słuchaczy pod szklaną kopułą. Jest siedzibą Praskiej Orkiestry Symfonicznej FOK i jedną ze scen festiwalu Praska Wiosna.
Na pierwszym piętrze Sala Burmistrza została pomalowana przez Alfonsa Muchę, a w pozostałych salach balowych i salonach znajdziesz prace Maksa Švabinskiego, Jana Preislera i Františka Ženíška.
Na parterze mieści się secesyjna kawiarnia, a po drugiej stronie holu francuska restauracja, niżej zaś winiarnia i amerykański bar z obrazami Mikoláša Aleša.
Wiele pomieszczeń można zobaczyć tylko w ramach wycieczek z przewodnikiem, i właśnie tak trafisz do sali Muchy.
Przez sto lat w tym miejscu mieszkali królowie czescy. Wacław IV zbudował tu około 1380 roku Dwór Królewski, a stąd wyruszały koronacyjne procesje w stronę zamku. Na początku XX wieku miasto rozebrało to, co z niego zostało, i wzniosło pałac dla swoich mieszkańców.
Od początku był to projekt polityczny. Prascy Niemcy planowali własny klub, a Czesi odpowiedzieli domem przy ulicy Na Příkopě, od dawna zdominowanej przez niemieckie firmy. Budżet po drodze się podwoił, a młodzi architekci uznali styl za przestarzały.
Historia wciąż tu wracała. 28 października 1918 roku ogłoszono tu niepodległość Czechosłowacji, a w listopadzie 1989 roku komunistyczny rząd po raz pierwszy zasiadł w jego salach do rozmów z Forum Obywatelskim Václava Havla.