Opis
Stary Cmentarz Żydowski (Starý židovský hřbitov) to miejsce pochówku dawnej praskiej dzielnicy żydowskiej, Josefova, i jedno z największych i najbardziej poruszających żydowskich miejsc historycznych w Europie. Z około 12 000 pochylonych nagrobków służył od XV wieku do 1787 roku.
Gdy na cmentarzu zabrakło miejsca, gmina zrobiła jedyne, co mogła, bo tradycja żydowska nie pozwala usuwać starych grobów: nawiozła ziemi i chowała zmarłych na wierzchu. Miejscami warstw jest dwanaście.
Dlatego grunt wznosi się metry nad okolicznymi ulicami, podtrzymywany murami, a kamienie tłoczą się w krzywym lesie: przy każdej nowej warstwie stare płyty wynoszono na powierzchnię, więc wiele z nich oznacza kogoś pochowanego kilka warstw niżej.
Nikt nie wie dokładnie, kiedy cmentarz powstał. Najstarszy kamień, z 1439 roku, należy do rabina i poety Awigdora Kary, którego elegia po pogromie z 1389 roku jest wciąż odmawiana w Jom Kippur. Ostatni pochodzi z 1787 roku, po tym jak cesarz Józef II zakazał pochówków w obrębie murów miejskich.
Spójrz na symbole wyryte na kamieniach, które od XVI wieku nawiązują do imienia lub zawodu. Gęś oznacza astronoma i historyka Dawida Gansa (gans to po niemiecku gęś), a heksagram rabina Dawida Oppenheima, którego biblioteka stanowi dziś część hebrajskich zbiorów Bodleian.
Najsłynniejszy grób należy do rabina Judy Löwa, zwanego Maharalem, pod nagrobkiem w kształcie domku ozdobionym lwem i winogronami. Jego imię wiąże się z legendą o Golemie. Obok znajduje się najstarszy nagrobek tego rodzaju, Mordechaja Maisela, wielkiego dobroczyńcy getta i fundatora nosiącej jego imię synagogi.
Na małym wzgórzu zwanym Nefele spoczywają dzieci, które zmarły przed ukończeniem miesiąca życia. Najbogatszy nagrobek, Hendl Bassevi, nosi lwy trzymające herb jej męża: był on pierwszym Żydem w Cesarstwie Habsburgów, który otrzymał szlachectwo, choć sam spoczywa gdzie indziej.
Cmentarzem opiekuje się Muzeum Żydowskie w Pradze, a dał on tytuł powieści Umberta Eco „Cmentarz w Pradze”.
Gdy na cmentarzu zabrakło miejsca, gmina zrobiła jedyne, co mogła, bo tradycja żydowska nie pozwala usuwać starych grobów: nawiozła ziemi i chowała zmarłych na wierzchu. Miejscami warstw jest dwanaście.
Dlatego grunt wznosi się metry nad okolicznymi ulicami, podtrzymywany murami, a kamienie tłoczą się w krzywym lesie: przy każdej nowej warstwie stare płyty wynoszono na powierzchnię, więc wiele z nich oznacza kogoś pochowanego kilka warstw niżej.
Nikt nie wie dokładnie, kiedy cmentarz powstał. Najstarszy kamień, z 1439 roku, należy do rabina i poety Awigdora Kary, którego elegia po pogromie z 1389 roku jest wciąż odmawiana w Jom Kippur. Ostatni pochodzi z 1787 roku, po tym jak cesarz Józef II zakazał pochówków w obrębie murów miejskich.
Spójrz na symbole wyryte na kamieniach, które od XVI wieku nawiązują do imienia lub zawodu. Gęś oznacza astronoma i historyka Dawida Gansa (gans to po niemiecku gęś), a heksagram rabina Dawida Oppenheima, którego biblioteka stanowi dziś część hebrajskich zbiorów Bodleian.
Najsłynniejszy grób należy do rabina Judy Löwa, zwanego Maharalem, pod nagrobkiem w kształcie domku ozdobionym lwem i winogronami. Jego imię wiąże się z legendą o Golemie. Obok znajduje się najstarszy nagrobek tego rodzaju, Mordechaja Maisela, wielkiego dobroczyńcy getta i fundatora nosiącej jego imię synagogi.
Na małym wzgórzu zwanym Nefele spoczywają dzieci, które zmarły przed ukończeniem miesiąca życia. Najbogatszy nagrobek, Hendl Bassevi, nosi lwy trzymające herb jej męża: był on pierwszym Żydem w Cesarstwie Habsburgów, który otrzymał szlachectwo, choć sam spoczywa gdzie indziej.
Cmentarzem opiekuje się Muzeum Żydowskie w Pradze, a dał on tytuł powieści Umberta Eco „Cmentarz w Pradze”.