Opis
Wieża Staromiejska Mostu Karola (Staroměstská mostecká věž) to gotycka brama strzegąca staromiejskiego końca Mostu Karola, na placu Krzyżowników. Ma 47 metrów wysokości, pokrywa ją rzeźbiony kamień, a ze szczytu spoglądasz wzdłuż mostu prosto na zamek.
Wieżę zbudowano dla chwały. Karol IV chciał łuku triumfalnego na początku swojego nowego kamiennego mostu, na trasie przyszłych koronacji, i wznosiła się od 1357 roku pod okiem cesarza, ukończona przez warsztat Petera Parlera, budowniczego katedry św. Wita.
Strona wschodnia, zwrócona ku Staremu Miastu, to kazanie w kamieniu, ułożone na trzech poziomach: świat grzesznych śmiertelników, szereg królów i sfera niebiańska.
Karol IV i jego syn Wacław IV zasiadają na tronach obok św. Wita, patrona mostu, a wyżej są patroni Czech. Głowa Karola jest przechylona na bok z powodu urazu kręgosłupa z młodzieńczego turnieju.
Poszukaj zimorodków, godła Wacława IV, wyrzeźbionych na wieży pięć razy, czterech zwróconych ku Staremu Miastu i jednego ku Małej Stronie. Powiedzenie głosi, że tylko sprawiedliwy człowiek może zobaczyć wszystkie pięć naraz, co jest niemożliwe. Pod łukiem sieć kamiennych żeber kończy się zwornikiem w kształcie królewskiej korony.
Wejdź po 138 stopniach spiralnych schodów, a otwarta galeria z krenelażem i czterema narożnymi wieżyczkami pokaże cały most u stóp i zamek na jego końcu. Pod stromym łupkowym dachem oryginalna drewniana konstrukcja liczy ponad 600 lat.
Strona zachodnia zwrócona ku rzece straciła gotyckie posągi w 1648 roku od ognia szwedzkich armat, gdy mieszczanie Pragi i studenci pobliskiego Klementinum bronili barykady z kłód w bramie. Kamienna tablica po łacinie upamiętnia dziś tę obronę.
Wieża miała też ponury rozdział. Przez dziesięć lat, od 1621 roku, głowy dwunastu straconych czeskich szlachciców wisiały w żelaznych koszach na galerii: ostrzeżenie cesarza Ferdynanda II po nieudanym powstaniu protestantów. Tylko jedna wdowa odzyskała czaszkę męża, po roku.
Duże posągi królów i świętych na fasadzie wschodniej są dziś piaskowcowymi kopiami z 2006 roku; gotyckie oryginały przechowuje lapidarium Muzeum Narodowego.
Wieżę zbudowano dla chwały. Karol IV chciał łuku triumfalnego na początku swojego nowego kamiennego mostu, na trasie przyszłych koronacji, i wznosiła się od 1357 roku pod okiem cesarza, ukończona przez warsztat Petera Parlera, budowniczego katedry św. Wita.
Strona wschodnia, zwrócona ku Staremu Miastu, to kazanie w kamieniu, ułożone na trzech poziomach: świat grzesznych śmiertelników, szereg królów i sfera niebiańska.
Karol IV i jego syn Wacław IV zasiadają na tronach obok św. Wita, patrona mostu, a wyżej są patroni Czech. Głowa Karola jest przechylona na bok z powodu urazu kręgosłupa z młodzieńczego turnieju.
Poszukaj zimorodków, godła Wacława IV, wyrzeźbionych na wieży pięć razy, czterech zwróconych ku Staremu Miastu i jednego ku Małej Stronie. Powiedzenie głosi, że tylko sprawiedliwy człowiek może zobaczyć wszystkie pięć naraz, co jest niemożliwe. Pod łukiem sieć kamiennych żeber kończy się zwornikiem w kształcie królewskiej korony.
Wejdź po 138 stopniach spiralnych schodów, a otwarta galeria z krenelażem i czterema narożnymi wieżyczkami pokaże cały most u stóp i zamek na jego końcu. Pod stromym łupkowym dachem oryginalna drewniana konstrukcja liczy ponad 600 lat.
Strona zachodnia zwrócona ku rzece straciła gotyckie posągi w 1648 roku od ognia szwedzkich armat, gdy mieszczanie Pragi i studenci pobliskiego Klementinum bronili barykady z kłód w bramie. Kamienna tablica po łacinie upamiętnia dziś tę obronę.
Wieża miała też ponury rozdział. Przez dziesięć lat, od 1621 roku, głowy dwunastu straconych czeskich szlachciców wisiały w żelaznych koszach na galerii: ostrzeżenie cesarza Ferdynanda II po nieudanym powstaniu protestantów. Tylko jedna wdowa odzyskała czaszkę męża, po roku.
Duże posągi królów i świętych na fasadzie wschodniej są dziś piaskowcowymi kopiami z 2006 roku; gotyckie oryginały przechowuje lapidarium Muzeum Narodowego.