Opis
Wieża widokowa na Petřínie (Petřínská rozhledna) to stalowa wieża o wysokości 63,5 metra na wzgórzu Petřín, nad praską Małą Stroną, uważana za odpowiedź miasta na wieżę Eiffla. Zbudowano ją w 1891 roku, w zaledwie cztery miesiące, a z jej tarasów miasto widać jak na dłoni.
Historia zaczyna się w 1889 roku, gdy członkowie Klubu Czeskich Turystów odwiedzili wystawę światową w Paryżu i wrócili zainspirowani dziełem Eiffla. Pieniądze zebrali sami, a wieża stanęła na Jubileuszową Wystawę Krajową w 1891 roku.
Ma około jednej piątej wysokości swojego wzoru i nie jest wierną kopią. Jej przekrój jest ośmioboczny, a nie kwadratowy, a zamiast stać na czterech otwartych nogach z kratownicy, ma między nimi przestrzeń zajętą przez halę wejściową. Najniższe belki poprzeczne naśladują jednak zaokrąglony projekt Eiffla.
W środku 299 schodów prowadzi na dwa tarasy widokowe dwiema klatkami schodowymi owiniętymi wokół siebie jak podwójna helisa: jedna służy do wchodzenia, druga do schodzenia w tym samym czasie.
Niewielka winda obsługuje tych, którzy nie mogą się wspinać. Na głównym poziomie są sklepik z pamiątkami i mała kafeteria, a na najniższym niewielka przestrzeń wystawowa.
Na tarasach nagrodą jest widok: dachy i wieże Pragi, rzeka z mostami, zamek na grzbiecie wzgórza, a w pogodny dzień lasy Środkowych Czech za miastem.
Przez prawie czterdzieści lat wieża miała też drugie zadanie. W 1953 roku dostała antenę telewizyjną i nadawała sygnał telewizyjny dla Pragi, aż w 1992 roku przejęła go Wieża Telewizyjna na Žižkowie. Oryginalną windę na sześć osób, najpierw gazową, a później elektryczną, usunięto, by zrobić miejsce na kable.
W latach 1979–1992 wieża była zamknięta dla zwiedzających z powodu długiej rekonstrukcji i ponownie przebudowana w latach 1999–2002. Większość zwiedzających wjeżdża na wzgórze kolejką linowo-terenową, a spacer ścieżkami zajmuje około pół godziny.
Historia zaczyna się w 1889 roku, gdy członkowie Klubu Czeskich Turystów odwiedzili wystawę światową w Paryżu i wrócili zainspirowani dziełem Eiffla. Pieniądze zebrali sami, a wieża stanęła na Jubileuszową Wystawę Krajową w 1891 roku.
Ma około jednej piątej wysokości swojego wzoru i nie jest wierną kopią. Jej przekrój jest ośmioboczny, a nie kwadratowy, a zamiast stać na czterech otwartych nogach z kratownicy, ma między nimi przestrzeń zajętą przez halę wejściową. Najniższe belki poprzeczne naśladują jednak zaokrąglony projekt Eiffla.
W środku 299 schodów prowadzi na dwa tarasy widokowe dwiema klatkami schodowymi owiniętymi wokół siebie jak podwójna helisa: jedna służy do wchodzenia, druga do schodzenia w tym samym czasie.
Niewielka winda obsługuje tych, którzy nie mogą się wspinać. Na głównym poziomie są sklepik z pamiątkami i mała kafeteria, a na najniższym niewielka przestrzeń wystawowa.
Na tarasach nagrodą jest widok: dachy i wieże Pragi, rzeka z mostami, zamek na grzbiecie wzgórza, a w pogodny dzień lasy Środkowych Czech za miastem.
Przez prawie czterdzieści lat wieża miała też drugie zadanie. W 1953 roku dostała antenę telewizyjną i nadawała sygnał telewizyjny dla Pragi, aż w 1992 roku przejęła go Wieża Telewizyjna na Žižkowie. Oryginalną windę na sześć osób, najpierw gazową, a później elektryczną, usunięto, by zrobić miejsce na kable.
W latach 1979–1992 wieża była zamknięta dla zwiedzających z powodu długiej rekonstrukcji i ponownie przebudowana w latach 1999–2002. Większość zwiedzających wjeżdża na wzgórze kolejką linowo-terenową, a spacer ścieżkami zajmuje około pół godziny.