Opis
Synagoga Pinkasa (Pinkasova synagoga) to gotycka synagoga w praskim Mieście Żydowskim, przy ulicy Široká, i pomnik Żydów z Czech i Moraw zamordowanych w Zagładzie. Jej ściany pokrywają imiona, wiersz po wierszu.
Jest ich 77 297, pogrupowanych według miejscowości, z której pochodzili, każde z datą urodzenia i śmierci. Wypisane na ścianach według projektu malarzy Václava Boštíka i Jiřího Johna są sercem wizyty, i to milczącym.
Pomnik otwarto w 1960 roku. Reżim komunistyczny zamknął go w 1968 roku, po sowieckiej inwazji, oficjalnie z powodu wilgoci. Dopiero po 1989 roku imiona odtworzono, i ponownie po powodzi w 2002 roku, która znów uszkodziła napisy.
Sama synagoga jest znacznie starsza. W 1535 roku Aaron Meszullam Horowitz, najbogatszy Żyd swoich czasów, zastąpił nią modlitewnię swojej rodziny. To druga najstarsza zachowana synagoga w Pradze, łącząca późnogotyckie sklepienie sieciowe z renesansowymi ozdobami i czysto renesansowym portalem.
W latach 1607–1625 renesansowa przybudówka dodała przedsionek, część dla kobiet i balkon. Jej podłoga leży poniżej poziomu ulicy, więc woda zawsze sprawiała kłopoty. W 1860 roku podniesiono posadzkę o półtora metra, by zatrzymać powodzie, a wnętrze przebudowano. W latach 1950–1954 przywrócono pierwotną posadzkę i wygląd.
Na piętrze wiszą rysunki dzieci z getta w Terezínie, wykonane na lekcjach z malarką wykształconą w Bauhausie, Friedl Dicker-Brandeis. Zachęcała dzieci do rysowania wspomnień z domu, marzeń i surowości getta.
Ukryła rysunki przed deportacją do Auschwitz. Większość dzieci i sama Dicker-Brandeis zostali tam zamordowani. Około 4500 prac przekazano Muzeum Żydowskiemu w Pradze po wojnie.
Jest ich 77 297, pogrupowanych według miejscowości, z której pochodzili, każde z datą urodzenia i śmierci. Wypisane na ścianach według projektu malarzy Václava Boštíka i Jiřího Johna są sercem wizyty, i to milczącym.
Pomnik otwarto w 1960 roku. Reżim komunistyczny zamknął go w 1968 roku, po sowieckiej inwazji, oficjalnie z powodu wilgoci. Dopiero po 1989 roku imiona odtworzono, i ponownie po powodzi w 2002 roku, która znów uszkodziła napisy.
Sama synagoga jest znacznie starsza. W 1535 roku Aaron Meszullam Horowitz, najbogatszy Żyd swoich czasów, zastąpił nią modlitewnię swojej rodziny. To druga najstarsza zachowana synagoga w Pradze, łącząca późnogotyckie sklepienie sieciowe z renesansowymi ozdobami i czysto renesansowym portalem.
W latach 1607–1625 renesansowa przybudówka dodała przedsionek, część dla kobiet i balkon. Jej podłoga leży poniżej poziomu ulicy, więc woda zawsze sprawiała kłopoty. W 1860 roku podniesiono posadzkę o półtora metra, by zatrzymać powodzie, a wnętrze przebudowano. W latach 1950–1954 przywrócono pierwotną posadzkę i wygląd.
Na piętrze wiszą rysunki dzieci z getta w Terezínie, wykonane na lekcjach z malarką wykształconą w Bauhausie, Friedl Dicker-Brandeis. Zachęcała dzieci do rysowania wspomnień z domu, marzeń i surowości getta.
Ukryła rysunki przed deportacją do Auschwitz. Większość dzieci i sama Dicker-Brandeis zostali tam zamordowani. Około 4500 prac przekazano Muzeum Żydowskiemu w Pradze po wojnie.