Opis
Brama Prochowa (Prašná brána) to ciemna, neogotycka wieża o wysokości 65 metrów, która strzeże granicy między praskim Starym a Nowym Miastem, obok Domu Municypalnego na placu Republiki. Jest jednym z symboli miasta i początkiem Drogi Królewskiej.
Zbudowano ją na pokaz, nie do obrony. W 1475 roku radni Starego Miasta wstydzili się walącej się bramy obok pałacu swojego młodego króla Władysława Jagiellończyka i postanowili postawić nową, raczej wizytówkę niż fortecę, wzorowaną na Wieży Staromiejskiej Mostu Karola z drugiego końca Starego Miasta.
Fasada jest pełna posągów czeskich królów, każdy z herbami ziem, którymi rządził: Karol IV i Przemysł Ottokar II po stronie wschodniej, Jerzy z Podiebradów i Władysław Jagiellończyk po zachodniej. Przyjrzyj się uważnie: wśród królów i aniołów na wspornikach wyrzeźbiono małe figurki żartownisiów i zwierzęta.
Pod łukiem sieć kamiennych żeber rozchodzi się po sklepieniu, a zworniki noszą herby Czech, Moraw i Śląska, z herbem Starego Miasta pośrodku.
W środku spiralne schody liczące 186 stopni prowadzą na galerię na wysokości 44 metrów, z której widać ulicę Celetną, pierwszy odcinek Drogi Królewskiej, trasy koronacyjnych orszaków zmierzających na Hradczany, oraz dachy Starego Miasta.
Historia wieży jest dziwniejsza niż jej wygląd. Gdy król wrócił na Zamek Praski, Stare Miasto straciło zainteresowanie. Zwana Nową Wieżą, stała niedokończona pod prowizorycznym dachem. Od połowy XVIII wieku trzymano w niej proch strzelniczy i nazwa przylgnęła.
Pruskie oblężenie w 1757 roku mocno ją zniszczyło. Dzisiejszy wygląd zawdzięcza dopiero latom 1878–1886, gdy architekt Josef Mocker wykończył ją w stylu neogotyckim, z nowym stromym dachem, narożnymi wieżyczkami i galerią, a zegar usunął.
Zbudowano ją na pokaz, nie do obrony. W 1475 roku radni Starego Miasta wstydzili się walącej się bramy obok pałacu swojego młodego króla Władysława Jagiellończyka i postanowili postawić nową, raczej wizytówkę niż fortecę, wzorowaną na Wieży Staromiejskiej Mostu Karola z drugiego końca Starego Miasta.
Fasada jest pełna posągów czeskich królów, każdy z herbami ziem, którymi rządził: Karol IV i Przemysł Ottokar II po stronie wschodniej, Jerzy z Podiebradów i Władysław Jagiellończyk po zachodniej. Przyjrzyj się uważnie: wśród królów i aniołów na wspornikach wyrzeźbiono małe figurki żartownisiów i zwierzęta.
Pod łukiem sieć kamiennych żeber rozchodzi się po sklepieniu, a zworniki noszą herby Czech, Moraw i Śląska, z herbem Starego Miasta pośrodku.
W środku spiralne schody liczące 186 stopni prowadzą na galerię na wysokości 44 metrów, z której widać ulicę Celetną, pierwszy odcinek Drogi Królewskiej, trasy koronacyjnych orszaków zmierzających na Hradczany, oraz dachy Starego Miasta.
Historia wieży jest dziwniejsza niż jej wygląd. Gdy król wrócił na Zamek Praski, Stare Miasto straciło zainteresowanie. Zwana Nową Wieżą, stała niedokończona pod prowizorycznym dachem. Od połowy XVIII wieku trzymano w niej proch strzelniczy i nazwa przylgnęła.
Pruskie oblężenie w 1757 roku mocno ją zniszczyło. Dzisiejszy wygląd zawdzięcza dopiero latom 1878–1886, gdy architekt Josef Mocker wykończył ją w stylu neogotyckim, z nowym stromym dachem, narożnymi wieżyczkami i galerią, a zegar usunął.