Opis
Synagoga Hiszpańska (Španělská synagoga) to olśniewająca sala wśród synagog praskiego Miasta Żydowskiego: neomaurytańska, pełna złota i barw, ukończona w 1868 roku, dziś część Muzeum Żydowskiego, z wystawą o Żydach w krajach czeskich w czasach nowożytnych.
Ściany, galerie i kopułę pokrywają arabeski inspirowane sztuką arabską. Nazwa pochodzi najpewniej od tego stylu, XIX-wiecznego snu o maurytańskiej Hiszpanii, a nie od kogoś, kto się tu modlił. W pierwszych latach niemieckojęzyczni Żydzi nazywali ją po prostu Świątynią przy ulicy Świętego Ducha.
Najpierw warto zobaczyć dekorację: złoconą, wielobarwną arabeskę na ścianach, galeriach i suficie, zaprojektowaną przez Antonína Bauma i Bedřicha Münzbergera i wykonaną w latach 80. XIX wieku. Wielki okrągły witraż z gwiazdą Dawida lśni nad monumentalną szafą na Torę w kształcie mihrabu.
Synagogę zbudowano jako miejsce umiarkowanej reformy i widać to w jej układzie. Bima, podwyższenie do czytania, stoi przy ścianie wschodniej, a nie pośrodku, ławki są ustawione rzędami jak w kościele, a na południowym balkonie są organy.
Stoi w miejscu, gdzie prawdopodobnie znajdowała się najstarsza synagoga Miasta Żydowskiego, Altschul, czyli Stara Szkoła. W latach 60. XIX wieku Altschul była już za mała, a modernizatorzy gminy, którzy odprawiali tam już umiarkowanie reformowane nabożeństwa, rozebrali ją w 1867 roku. Nowa synagoga była gotowa rok później.
W czasie wojny służyła jako magazyn mienia skonfiskowanego czeskim gminom żydowskim. Zaniedbana za komunizmu i zamknięta po 1982 roku, została odnowiona po Aksamitnej Rewolucji i ponownie otwarta w 1998 roku.
Na zewnątrz, w małym parku między synagogą a kościołem Świętego Ducha, stoi współczesny pomnik Franza Kafki autorstwa Jaroslava Róny.
Ściany, galerie i kopułę pokrywają arabeski inspirowane sztuką arabską. Nazwa pochodzi najpewniej od tego stylu, XIX-wiecznego snu o maurytańskiej Hiszpanii, a nie od kogoś, kto się tu modlił. W pierwszych latach niemieckojęzyczni Żydzi nazywali ją po prostu Świątynią przy ulicy Świętego Ducha.
Najpierw warto zobaczyć dekorację: złoconą, wielobarwną arabeskę na ścianach, galeriach i suficie, zaprojektowaną przez Antonína Bauma i Bedřicha Münzbergera i wykonaną w latach 80. XIX wieku. Wielki okrągły witraż z gwiazdą Dawida lśni nad monumentalną szafą na Torę w kształcie mihrabu.
Synagogę zbudowano jako miejsce umiarkowanej reformy i widać to w jej układzie. Bima, podwyższenie do czytania, stoi przy ścianie wschodniej, a nie pośrodku, ławki są ustawione rzędami jak w kościele, a na południowym balkonie są organy.
Stoi w miejscu, gdzie prawdopodobnie znajdowała się najstarsza synagoga Miasta Żydowskiego, Altschul, czyli Stara Szkoła. W latach 60. XIX wieku Altschul była już za mała, a modernizatorzy gminy, którzy odprawiali tam już umiarkowanie reformowane nabożeństwa, rozebrali ją w 1867 roku. Nowa synagoga była gotowa rok później.
W czasie wojny służyła jako magazyn mienia skonfiskowanego czeskim gminom żydowskim. Zaniedbana za komunizmu i zamknięta po 1982 roku, została odnowiona po Aksamitnej Rewolucji i ponownie otwarta w 1998 roku.
Na zewnątrz, w małym parku między synagogą a kościołem Świętego Ducha, stoi współczesny pomnik Franza Kafki autorstwa Jaroslava Róny.