Opis
Klasztor św. Agnieszki (Anežský klášter) to najstarsza zachowana gotycka budowla Pragi, ukryta w cichym północno-wschodnim zakątku Starego Miasta, blisko Wełtawy. Założony przez królewską córkę, która została zakonnicą, mieści dziś kolekcję sztuki średniowiecznej Galerii Narodowej.
Na piętrze wystawa Sztuka średniowieczna w Czechach i Europie Środkowej obejmuje lata 1200–1550: złocone tablice ołtarzowe i barwne rzeźby religijne. Największe skarby to tablice Ołtarza z Wyższego Brodu, z około 1350 roku, i Ołtarza z Trzeboni, z lat 80. XIV wieku.
Sam budynek jest wart wizyty. W kościele Najświętszego Zbawiciela, zbudowanym przez nieznanego mistrza z Francji jako mauzoleum dynastii Przemyślidów, łuk tęczowy ma zamiast kapiteli rzeźbione głowy pięciu czeskich władców i ich żon. Sama Agnieszka widnieje na kapitelu tuż nad ołtarzem.
Wokół krużganka, w którym odbywają się wystawy czasowe, znajdują się kapitularz z portalem w kształcie trójlistnej koniczyny, symbolu Trójcy Świętej, oraz XIV-wieczna kuchnia, której żebrowe sklepienie wznosi się ku kominowi. Wysoki portal w kościele św. Franciszka zachował wiele z oryginalnej czerwonej i niebieskiej polichromii.
Agnieszka Czeska była najmłodszą córką króla Przemysła Ottokara I. Zaręczona z synem cesarza niemieckiego, a potem adorowana przez samego cesarza Fryderyka II, wykorzystała swobodę, jaką dała jej śmierć ojca, by około 1231 roku założyć ten klasztor klarysek i franciszkanów, i została jego ksienią.
Mieszkała tu aż do śmierci w 1282 roku i przez całe życie uważano ją za świętą, ale kanonizowano ją dopiero w 1989 roku.
Potem klasztor przeżył kilka trudnych stuleci. Podczas wojen husyckich służył jako zbrojownia i mennica, a gdy w 1782 roku cesarz Józef II go sprzedał, podzielono go na mieszkania dla ubogich, warsztaty i magazyny. Galeria Narodowa przejęła go w 1963 roku i dokończyła renowację.
Na piętrze wystawa Sztuka średniowieczna w Czechach i Europie Środkowej obejmuje lata 1200–1550: złocone tablice ołtarzowe i barwne rzeźby religijne. Największe skarby to tablice Ołtarza z Wyższego Brodu, z około 1350 roku, i Ołtarza z Trzeboni, z lat 80. XIV wieku.
Sam budynek jest wart wizyty. W kościele Najświętszego Zbawiciela, zbudowanym przez nieznanego mistrza z Francji jako mauzoleum dynastii Przemyślidów, łuk tęczowy ma zamiast kapiteli rzeźbione głowy pięciu czeskich władców i ich żon. Sama Agnieszka widnieje na kapitelu tuż nad ołtarzem.
Wokół krużganka, w którym odbywają się wystawy czasowe, znajdują się kapitularz z portalem w kształcie trójlistnej koniczyny, symbolu Trójcy Świętej, oraz XIV-wieczna kuchnia, której żebrowe sklepienie wznosi się ku kominowi. Wysoki portal w kościele św. Franciszka zachował wiele z oryginalnej czerwonej i niebieskiej polichromii.
Agnieszka Czeska była najmłodszą córką króla Przemysła Ottokara I. Zaręczona z synem cesarza niemieckiego, a potem adorowana przez samego cesarza Fryderyka II, wykorzystała swobodę, jaką dała jej śmierć ojca, by około 1231 roku założyć ten klasztor klarysek i franciszkanów, i została jego ksienią.
Mieszkała tu aż do śmierci w 1282 roku i przez całe życie uważano ją za świętą, ale kanonizowano ją dopiero w 1989 roku.
Potem klasztor przeżył kilka trudnych stuleci. Podczas wojen husyckich służył jako zbrojownia i mennica, a gdy w 1782 roku cesarz Józef II go sprzedał, podzielono go na mieszkania dla ubogich, warsztaty i magazyny. Galeria Narodowa przejęła go w 1963 roku i dokończyła renowację.